Первородный грех оккупации!!!

 

Первородный грех оккупации!!! 

 

Греческий Культурный Центр – ГКЦ (www.hecucenter.ru) рад препроводить актуальную информацию о современных, текущих событиях, в истории и жизни Греции, Греческого Мира:

Однажды одинокий мужчина, живущий в одном из афинских кварталов со своей собакой, получает неожиданное наследство. Неизвестный пожилой мужчина, находящийся в больнице в тяжелом состоянии, завещает ему свое состояние, а вместе с ним и болезненное прошлое.

ЛИСАВЕТ ХРОНОПУЛУ. 
 В целях обогащения. 
 Издательство «Полис» , 2026, 
 с. 208.

Однажды одинокий мужчина, живущий в афинском квартале со своей собакой, получает неожиданное наследство. Неизвестный пожилой мужчина, находящийся в больнице, завещает ему своё состояние, а вместе с ним и болезненное прошлое. Умирающий Демосфен Сарикас признаётся своему наследнику, что в 1951 году убил своего деда, Георгиоса Асланида, коллаборациониста немцев, который остался безнаказанным после войны. Георгий, рассказчик романа, который никогда не встречал своего деда, чувствует, как его монотонная, успокаивающая жизнь рушится.

Центральная тема романа Элизабет Хронопулу . Это коллективная борьба за безнаказанность досилога . Меня удивляет её выбор темы досилога, о которой так много говорят и которую обсуждают такие ведущие личности, как Андреас Фрагкиас и Александрос Коциас . С тех пор мир переворачивался с ног на голову бесчисленное количество раз, пока сегодня не стоит на грани всеобщей катастрофы. В любом случае, Хронопулу не привносит ничего нового в хроники оккупации, ни в литературном, ни в историографическом плане.

Роман можно охарактеризовать как историческую метафикцию , поскольку автор использует всевозможные постмодернистские приёмы, чтобы примирить миф с историческим документом. Повествование Джорджа прерывается записями из дневника Сарикаса , который рассказывает о разрушении его семьи Асланидисом, ответственным за убийство его сестры Амалии, члена ЭПОН. Два повествования от первого лица обогащены поэтическими стихами Амалии, письмами с орфографическими ошибками, отправленными ей Лили , её близкой подругой и впоследствии женой Асланидиса, служебным письмом националисту Катаревусе, ответным письмом лоялиста от отца Амалии, прокламацией организации сопротивления «Свободные новости» в коммунистической редакционной статье и предполагаемыми протоколами суда над Асланидисом, написанными на судебном диалекте.

Безусловно, требуется немало писательских усилий, чтобы привлечь внимание к истории, которая рассказывалась тысячу раз. Позвольте мне подчеркнуть, что я не считаю этот вопрос несущественным. Совсем наоборот. Однако я не понимаю, зачем нужно еще одно повторение. Внимание привлекает постепенное и настойчивое отождествление рассказчика со своим благодетелем. Его присутствие у постели умирающей Сарики , где он внезапно тронут беспрецедентной теплотой близости, а также его переезд в дом покойной создают идеальные условия для слияния личностей двух мужчин. Помогая Сарике , рассказчик покидает свой дом, чтобы встретиться лицом к лицу с Историей.

Самая важная связь между двумя мужчинами — это Лили , бабушка рассказчика, давно умершая. Читая дневник Сарики , Джордж изо всех сил пытается сохранить свою любовь к бабушке, одновременно испытывая огромную нежность к Амалии, жестоко убитой в семнадцать лет. Конечно, в художественной литературе слишком много любви приводит к мелодраме. Например, помимо горькой эмоциональности, сцена, где рассказчик желает обнять Амалию за талию, чтобы они могли потанцевать, также анахронична. «Поднять её высоко, когда мы будем танцевать рок-н- ролл ». Следует отметить , что Джордж родился в 1977 году. Вероятно, к тому времени он уже полностью превратился в девяностолетнюю Сарику .

Столь же расточительно драматизируя повествование, рассказчик отходит от дневника, чтобы вспомнить свою мать-наркоманку. Совершенно ненужная часть, но показательная для привязанности рассказчика к своему детству, в результате чего книга часто превращается в грустную детскую сказку. Например, когда он думает о своей бабушке, он разражается слезами. «Мои детские слезы, те, которые только она могла утешить, даже после смерти». Он также много плачет, когда понимает, что фунты Асланидиса сделали его жизнь лучше.

Вопрос о выборе автором тематики обостряется эпиграммой Менелая Хараламбидеса , исследователя дозилогизма, который подробно объясняет нам, как будто истории или исторической памяти недостаточно, что во время оккупации существовали коллаборационисты немцев, совершавшие преступления «в целях обогащения». Сочетание историографических знаний со структурированным мифом кристаллизовано в классических литературных произведениях. Проблема книги Хронопулу заключается, с одной стороны, в том, что она опирается на претенциозный миф, а с другой — в том, что интеграция документа в повествование остается на поверхностно искусственном уровне. Ее многотомный проект в конечном итоге оказывается бессмысленной конструкцией.

 

Источник :

https://www.kathimerini.gr/culture/564113965/to-propatoriko-amartima-tis-katochis/ 

МЫ ВМЕСТЕ !!! МЫ – ЕДИНЫЙ МИР !!!

ВМЕСТЕ МЫ СИЛЬНЕЕ, МОЩНЕЕ, ВМЕСТЕ мы ДУХОВНО БОГАЧЕ и, на самом деле, СЧАСТЛИВЕЕ !!!

 

ГРЕЧЕСКИЙ КУЛЬТУРНЫЙ ЦЕНТР - ГКЦ !!!

АКТИВНОСТЬ - ПОСТОЯНСТВО - ПОСЛЕДОВАТЕЛЬНОСТЬ - ВЕРНОСТЬ – ПРЕДАННОСТЬ ДЕЛУ !!!

или когда

ГАРМОНИЧНО СОЧЕТАЮТСЯ ФОРМА и СОДЕРЖАНИЕ !!!

 

ГРЕЧЕСКИЙ КУЛЬТУРНЫЙ ЦЕНТР !!!

ПОЛЕЗНАЯ  АКТУАЛЬНАЯ ИНФОРМАЦИЯ !!!

 

 

Μόσχα, 11 Μαρτίου 2026

 

To Kέντρο Ελληνικού Πολιτισμού - Κ.Ε.Π. (www.hecucenter.ru) είναι στην ιδιαίτερα ευχάριστη θέση να προωθήσει ενημέρωση σχετικά με επίκαιρα γεγονότα από την ιστορία και το βίοτηςΕλλάδας, του εν γένει Ελληνικού Κόσμου:

 

 

Το προπατορικό αμάρτημα της Κατοχής !!!

 

Μια μέρα ένας άνδρας μονήρης, που ζει σε μια αθηναϊκή συνοικία παρέα με τον σκύλο του, δέχεται μια ανύποπτη κληρονομιά. Ένας άγνωστος ηλικιωμένος άνδρας, που ψυχομαχεί σε νοσοκομείο, του κληροδοτεί την περιουσία του και μαζί ένα αλγεινό παρελθόν

ΛΙΣΑΒΕΤ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ
  Επί σκοπώ πλουτισμού
  εκδ. Πόλις, 2026 
  σελ. 208

Μια μέρα ένας άνδρας μονήρης, που ζει σε μια αθηναϊκή συνοικία παρέα με τον σκύλο του, δέχεται μια ανύποπτη κληρονομιά. Ένας άγνωστος ηλικιωμένος άνδρας, που ψυχομαχεί σε νοσοκομείο, του κληροδοτεί την περιουσία του και μαζί ένα αλγεινό παρελθόν. Ο ετοιμοθάνατος Δημοσθένης Σαρίκαςομολογεί στον κληρονόμο του ότι το 1951 δολοφόνησε τον παππού του, τον Γεώργιο Ασλανίδη, συνεργάτη των Γερμανών, που μεταπολεμικά έμεινε ατιμώρητος. Ο Γιώργος, ο αφηγητής του μυθιστορήματος, που δεν γνώρισε ποτέ τον παππού του, νιώθει την καθησυχαστικά μονότονη ζωή του να συντρίβεται.

Κεντρικό θέμα του μυθιστορήματος της Ελισάβετ Χρονοπούλου είναι το συλλογικό άγος για την ατιμωρησία των δωσιλόγων. Απορώ για την επιλογή της να διεξέλθει το ζήτημα του δωσιλογισμού, τόσο πολυδιηγημένου και από τόσο κορυφαίες προσωπικότητες, όπως ο Ανδρέας Φραγκιάς και ο Αλέξανδρος Κοτζιάς. Από τότε ο κόσμος έχει γυρίσει ανάποδα αμέτρητες φορές μέχρι και σήμερα, που στέκεται στο χείλος ενός γενικευμένου ολέθρου. Σε κάθε περίπτωση, η Χρονοπούλου δεν έρχεται να κομίσει κάτι καινοφανές στα χρονικά της Κατοχής, ούτε λογοτεχνικά ούτε ιστοριογραφικά.

Το μυθιστόρημα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ιστορική μεταμυθοπλασία, στο μέτρο που η συγγραφέας μετέρχεται κάθε λογής μεταμοντέρνα τερτίπια για να συγκεράσει τον μύθο με το ιστορικό ντοκουμέντο. Η αφήγηση του Γιώργου διακόπτεται από τις ημερολογιακές καταγραφές του Σαρίκα, ο οποίος εξιστορεί την καταστροφή της οικογένειάς του από τον Ασλανίδη, υπεύθυνο για τη δολοφονία της αδελφής του Αμαλίας, μέλους της ΕΠΟΝ. Οι δύο πρωτοπρόσωπες εξιστορήσεις εμπλουτίζονται από τα γοερά ποιήματα της Αμαλίας, από τα ανορθόγραφα γράμματα που της έστελνε η Λιλή, επιστήθια φίλη της και κατοπινά σύζυγος του Ασλανίδη, από μια υπηρεσιακή επιστολή σε εθνικόφρονα καθαρεύουσα, από τη νομιμόφρονα απαντητική επιστολή του πατέρα της Αμαλίας, από μια προκήρυξη της αντιστασιακής οργάνωσης «Λεύτερη Νέα» σε κομμουνιστικό συντακτικό και από τα υποτιθέμενα πρακτικά της δίκης του Ασλανίδη σε δικανική ιδιόλεκτο.

Χρειάζεται οπωσδήποτε πολύς συγγραφικός κόπος για να εγκεντρίσεις ενδιαφέρον σε μια χιλιοειπωμένη ιστορία. Ας τονίσω εδώ πως δεν θεωρώ το ζήτημα ασήμαντο. Κάθε άλλο. Δεν καταλαβαίνω, όμως, προς τι μια ακόμα επανάληψη. Κάτι που τραβάει την προσοχή είναι η βαθμιαία και προσφυώς αποδοσμένηταύτιση του αφηγητή με τον κληροδότη του. Η παρουσία του στο κρεβάτι του ετοιμοθάνατου Σαρίκα, όπου αίφνης τον συγκινεί η πρωτόγνωρη για εκείνον θαλπωρή της εγγύτητας, καθώς και η μετακόμισή του στο σπίτι του τεθνεώτος, δημιουργούν την ιδανική συνθήκη για τη μέθεξη των ταυτοτήτων των δύο ανδρών. Βοηθούντος του Σαρίκα ο αφηγητής βγαίνει από το σπίτι του για να αντικριστεί με την Ιστορία.

Ο κρισιμότερος σύνδεσμος ανάμεσα στους δύο άνδρες είναι η Λιλή, η γιαγιά του αφηγητή, από χρόνια νεκρή. Διαβάζοντας το ημερολόγιο του Σαρίκα, ο Γιώργος παλεύει να διασώσει την αγάπη του για τη γιαγιά του, ενόσω ταυτόχρονα νιώθει απέραντη τρυφερότητα για την Αμαλία, που δολοφονήθηκε με φρικτό τρόπο στα δεκαεφτά της. Βέβαια, στη μυθοπλασία η πολλή αγάπη καταλήγει μελόδραμα. Για παράδειγμα, πέρα από οικτρά συναισθηματική είναι και αναχρονιστική η σκηνή όπου ο αφηγητής εύχεται να μπορούσε να κρατήσει από τη μέση την Αμαλία για να χορέψουν. «Για να τη σηκώσω ψηλά όταν θα χορεύαμε ροκ εν ρολ». Σημειωτέον ότι ο Γιώργος έχει γεννηθεί το 1977. Μάλλον εκείνη τη στιγμή είχε ήδη πλήρως μετουσιωθεί στον ενενηντάχρονο Σαρίκα.

Με εξίσου ανοικονόμητη δραματοποίηση ο αφηγητής ξεστρατίζει από το ημερολόγιο για να θυμηθεί τη ναρκομανή μητέρα του. Απολύτως περιττό κομμάτι, ενδεικτικό ωστόσο της προσκόλλησης του αφηγητή στην παιδική του ηλικία, με συνέπεια συχνά το βιβλίο να παραμορφώνεται σε παιδικό λυπητερό παραμύθι. Οταν, λόγου χάριν, σκέφτεται τη γιαγιά του, τον παίρνουν τα κλάματα. «Τα παιδικά μου κλάματα, αυτά που μόνο εκείνη μπορούσε να παρηγορήσει, ακόμα και νεκρή». Κλάμα πολύ αναβλύζει και από τη συνειδητοποίησή του πως οι λίρες του Ασλανίδη είχαν φτιάξει τη ζωή του.

Την απορία για τη θεματολογική επιλογή της συγγραφέως επιτείνει το επίμετρο του Μενέλαου Χαραλαμπίδη, ερευνητή του δωσιλογισμού, ο οποίος μας εξηγεί αναλυτικά, σαν να μην αρκούσε η μυθιστορία ή η ιστορική μνήμη, πως στην Κατοχή υπήρχαν συνεργάτες των Γερμανών που διέπρατταν εγκλήματα «επί σκοπώ πλουτισμού». Η σύζευξη της ιστοριογραφικής γνώσης με έναν συγκροτημένο μύθο έχει κρυσταλλωθεί σε κλασικά λογοτεχνικά έργα. Το πρόβλημα με το βιβλίο της Χρονοπούλουείναι αφενός πως επαφίεται σε έναν προσχηματικό μύθο και αφετέρου πως η ενσωμάτωση του ντοκουμέντου στην αφήγηση μένει σε ένα έκτυπα τεχνητό επίπεδο. Το πολυσυλλεκτικό της εγχείρημα απολήγει εντέλει μια άσκοπη κατασκευή.

 

Πηγή:

https://www.kathimerini.gr/culture/564113965/to-propatoriko-amartima-tis-katochis/

 

ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ !!! ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑΣ ΕΝΙΑΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ !!!

ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ !!! ΜΑΖΙ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΜΕ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟΙ, ΣΘΕΝΑΡΟΤΕΡΟΙ, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΕΜΠΛΟΥΤΙΣΜΕΝΟΙ και ειλικρινάΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ !!!

ΚΕΝΤΡΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ - ΚΕΠ !!!

ΔΡΑΣТΗΡΙΟТHΤΑ - ΣΥΝΕΠΕΙΑ – ΕΝΔΕΛΕΧΕΙΑ -ΠΙΣΤΗ- ΑΦΟΣΙΩΣΗ στο ΩΡΑΙΟ, το ΑΛΗΘΙΝΟ, το ΑΓΑΘΟ, το ΕΝΑΡΕΤΟ !!!

ΑΡΜΟΝΙΚΗ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ ΜΟΡΦΗΣ & ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ !!!

 

ΚΕΝΤΡΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ !!!

ΧΡΗΣΙΜΗ- ΕΠΙΚАΙΡН ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ !!!