Крах «черных полковников»: падение греческой хунты !!! 23 июля 1974г. !!!

Греческий Культурный Центр – ГКЦ (www.hecucenter.ru) рад препроводить актуальную информацию о современных, текущих событиях, в истории и жизни Греции, Греческого Мира:

Лето 1974 года стало поворотным моментом в новейшей греческой истории. Семилетняя военная диктатура, установленная в апреле 1967 года, рухнула менее чем за две недели — не столько под давлением внутреннего сопротивления, сколько вследствие катастрофического внешнеполитического авантюризма на Кипре. Падение режима «черных полковников» представляет собой классический случай того, как авторитарная система, утратившая легитимность и волевые механизмы управления, разрушается из-за собственных внутренних противоречий, усугубленных фатальной ошибкой в международных делах.

К 1974 году режим полковников существовал уже более семи лет, однако так и не смог институционализироваться и завоевать легитимность. С самого своего возникновения хунта страдала от фундаментального дефицита легитимности, который не удавалось компенсировать даже репрессивным аппаратом. Ноябрьское восстание в Афинском политехническом университете в 1973 году стало переломным моментом, вызвав внутреннюю перетряску в руководстве хунты: к власти пришла группа младших офицеров-ультраконсерваторов во главе с бригадиром Димитриосом Иоаннидисом, представлявшая наиболее жесткое крыло диктатуры. Этот переворот внутри хунты лишь усилил ее изоляцию: утратив первоначальное руководство и будучи неспособной добиться легитимности, власть оказалась вынуждена все больше полагаться на подавление гражданского общества.

 

Роковым решением Д. Иоаннидиса стала организация государственного переворота на Кипре. 15 июля 1974 года греческие офицеры, командовавшие кипрской Национальной гвардией, при поддержке организации ЭОКА-Б осуществили переворот против президента архиепископа Макариоса, который рассматривался хунтой как препятствие на пути к эносису — объединению Кипра с Грецией . Макариос был свергнут, и на его место посажен Никос Сампсон, ярый сторонник эносиса .

Этот шаг имел катастрофические последствия. Турция, являвшаяся согласно Лондонскому договору 1960 года одной из держав-гарантов независимости Кипра, немедленно воспользовалась своим правом на интервенцию. 20 июля 1974 года турецкие вооруженные силы высадились на острове, а после провала мирных переговоров в Женеве в середине августа расширили зону оккупации, захватив около 40% территории Кипра. Созданная в результате линия Аттила разделила остров надвое, положив начало конфликту, который длится до сих пор .

Парадокс падения хунты заключается в том, что ее непосредственной причиной стал не героический подъем демократических сил изнутри, а полный провал военной авантюры. Хунта оказалась в ситуации, когда ее главный козырь — националистическая риторика и военная мощь — обернулся против нее.

Д. Иоаннидис объявил всеобщую мобилизацию, однако она обернулась хаосом: резервисты оказались не в состоянии организовать оборону, а греческая армия была не готова к войне с Турцией, обладавшей значительным военным превосходством. Позднейшие рассекреченные документы греческой разведки EYP свидетельствуют, что спецслужбы довольно точно предупреждали о турецких приготовлениях к войне, но эти предупреждения были проигнорированы в Афинах. 

Страна оказалась на грани войны, которой никто не хотел и к которой никто не был готов, а престиж хунты был разрушен окончательно. 23 июля 1974 года, через восемь дней после кипрского переворота, режим «черных полковников» фактически рухнул, осознав полную политическую и военную несостоятельность .

 

Власть в Афинах перешла к гражданским политикам. Из Парижа был вызван Константин Караманлис, видный политик довоенной эпохи, который сформировал правительство национального единства . К. Караманлис оказался перед лицом беспрецедентного кризиса: военная структура, которая более семи лет не знала никакого контроля, все еще существовала, и в ней сохранялись элементы, не желавшие уступать место политикам, к которым они испытывали презрение . Однако банкротство хунты, ее непопулярность и огромная волна народной поддержки К. Караманлиса обеспечили удивительно гладкий переход от военного правления к плюралистической демократии .

 

 

Показательно, что сам К. Караманлис, осознавая хрупкость положения, в течение нескольких недель после возвращения спал на яхте под охраной эсминца . Этот факт наглядно демонстрирует, насколько опасной была ситуация даже после формального падения диктатуры.

Важно отметить, что падение хунты происходило на фоне глубокого кризиса американской внешней политики. В те же дни разворачивался Уотергейтский скандал, приведший к отставке президента Никсона, а госсекретарь Генри Киссинджер был поглощен другими внешнеполитическими проблемами. Г. Киссинджер, называвший Макариоса «Кастро Восточного Средиземноморья», отреагировал на кипрский кризис с запозданием, а Великобритания, вторая страна-гарант, фактически устранилась от разрешения конфликта . Эта международная пассивность лишь усугубила последствия кризиса и ускорила падение хунты.

Падение хунты «черных полковников» в 1974 году — это классический пример саморазрушения авторитарного режима в результате внешнеполитического фиаско. Режим, не сумевший добиться внутренней легитимности и полагавшийся на националистическую мифологию, разрушился тогда, когда его главный миф — о военной мощи и национальном величии — был развеян реальностью поражения на Кипре. В отличие от многих других переходов от авторитаризма к демократии, в греческом случае ключевую роль сыграл не столько внутренний демократический натиск, сколько структурная несостоятельность самой диктатуры, фатально проявившаяся в момент внешнего кризиса. Кипрская катастрофа 1974 года стала точкой невозврата, после которой военное правление в Греции оказалось исторически обреченным.

 

 

Источник: https://rd.springer.com/chapter/10.1057/9780333983614_2 

 

МЫ ВМЕСТЕ !!! МЫ – ЕДИНЫЙ МИР !!!

ВМЕСТЕ МЫ СИЛЬНЕЕ, МОЩНЕЕ, ВМЕСТЕ мы ДУХОВНО БОГАЧЕ и, на самом деле, СЧАСТЛИВЕЕ !!!

 

ГРЕЧЕСКИЙ КУЛЬТУРНЫЙ ЦЕНТР - ГКЦ !!!

АКТИВНОСТЬ - ПОСТОЯНСТВО - ПОСЛЕДОВАТЕЛЬНОСТЬ - ВЕРНОСТЬ – ПРЕДАННОСТЬ ДЕЛУ !!!

или когда

ГАРМОНИЧНО СОЧЕТАЮТСЯ ФОРМА и СОДЕРЖАНИЕ !!!

 

ГРЕЧЕСКИЙ КУЛЬТУРНЫЙ ЦЕНТР !!!

ПОЛЕЗНАЯ  АКТУАЛЬНАЯ ИНФОРМАЦИЯ !!!

To Kέντρο Ελληνικού Πολιτισμού - Κ.Ε.Π. (www.hecucenter.ru) είναι στην ιδιαίτερα ευχάριστη θέση να προωθήσει ενημέρωση σχετικά με επίκαιρα γεγονότα από την ιστορία και το βίο της Ελλάδας, του εν γένει Ελληνικού Κόσμου:

Η κατάρρευση της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών: Ανατομία της πτώσης της ελληνικής χούντας !!! 23 Ιουλίου 1974 !!!

Το καλοκαίρι του 1974 αποτέλεσε σημείο καμπής στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Η επταετής στρατιωτική δικτατορία, που είχε εγκαθιδρυθεί τον Απρίλιο του 1967, κατέρρευσε μέσα σε λιγότερο από δύο εβδομάδες — όχι τόσο υπό την πίεση της εσωτερικής αντίστασης, όσο εξαιτίας μιας καταστροφικής περιπέτειας στην εξωτερική πολιτική, με επίκεντρο την Κύπρο. Η πτώση του καθεστώτος των «Μαύρων Συνταγματαρχών» αποτελεί ένα κλασικό παράδειγμα του πώς ένα αυταρχικό σύστημα, που έχει χάσει τη νομιμοποίησή του και τους μηχανισμούς βούλησής του, καταρρέει εξαιτίας των εσωτερικών του αντιφάσεων, οι οποίες επιδεινώθηκαν από ένα μοιραίο λάθος στις διεθνείς υποθέσεις.

Μέχρι το 1974, το καθεστώς των συνταγματαρχών υπήρχε για περισσότερα από επτά χρόνια, ωστόσο δεν κατάφερε ποτέ να θεσμοποιηθεί και να αποκτήσει λαϊκή νομιμοποίηση. Όπως επισημαίνει ο πολιτολόγος Τ.Σ. Πάππας, από την ίδια του τη γέννηση η χούντα υπέφερε από ένα θεμελιώδες έλλειμμα νομιμοποίησης, το οποίο δεν μπόρεσε να αντισταθμίσει ούτε ο κατασταλτικός μηχανισμός. Η εξέγερση του Νοεμβρίου 1973 στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο αποτέλεσε το σημείο καμπής, προκαλώντας μια εσωτερική αναταραχή στην ηγεσία της χούντας: την εξουσία ανέλαβε μια ομάδα νεότερων αξιωματικών, υπερσυντηρητικών, με επικεφαλής τον ταξίαρχο Δημήτριο Ιωαννίδη, η οποία εκπροσωπούσε την πιο σκληρή πτέρυγα της δικτατορίας. Αυτό το πραξικόπημα εντός της χούντας επιδείνωσε την απομόνωσή της: έχοντας χάσει την αρχική της ηγεσία και αδυνατώντας να επιτύχει νομιμοποίηση, η εξουσία αναγκάστηκε να στηρίζεται ολοένα και περισσότερο στην καταστολή της κοινωνίας των πολιτών.

Η μοιραία απόφαση του Ιωαννίδη ήταν η οργάνωση πραξικοπήματος στην Κύπρο. Στις 15 Ιουλίου 1974, Έλληνες αξιωματικοί που διοικούσαν την Κυπριακή Εθνική Φρουρά, με την υποστήριξη της οργάνωσης ΕΟΚΑ-Β, πραγματοποίησαν πραξικόπημα εναντίον του Προέδρου, Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, ο οποίος θεωρούνταν από τη χούντα ως εμπόδιο στην πορεία προς την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Ο Μακάριος ανατράπηκε και στη θέση του τοποθετήθηκε ο Νίκος Σαμψών, φανατικός υποστηρικτής της ένωσης.

Η κίνηση αυτή είχε καταστροφικές συνέπειες. Η Τουρκία, η οποία δυνάμει της Συνθήκης του Λονδίνου του 1960 αποτελούσε μία από τις εγγυήτριες δυνάμεις της ανεξαρτησίας της Κύπρου, δεν έχασε χρόνο και άσκησε το δικαίωμά της για επέμβαση. Στις 20 Ιουλίου 1974, τα τουρκικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν στο νησί και, μετά την αποτυχία των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων στη Γενεύη στα μέσα Αυγούστου, επέκτειναν τη ζώνη κατοχής τους, καταλαμβάνοντας περίπου το 40% της κυπριακής επικράτειας. Η γραμμή Αττίλα που δημιουργήθηκε διαίρεσε το νησί στα δύο, εγκαινιάζοντας μια σύγκρουση που διαρκεί έως σήμερα.

Το παράδοξο της πτώσης της χούντας έγκειται στο ότι άμεση αιτία της δεν υπήρξε μια ηρωική εξέγερση των δημοκρατικών δυνάμεων εκ των έσω, αλλά η πλήρης αποτυχία μιας στρατιωτικής περιπέτειας. Όπως τονίζει ο Πάππας, «δεν μπορεί κανείς να πει πόσο καιρό θα κρατούσε η στρατιωτική δικτατορία στην εξουσία αν δεν υπήρχε το κυπριακό φιάσκο, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό υπήρξε η άμεση αιτία της πτώσης του καθεστώτος». Η χούντα βρέθηκε αντιμέτωπη με μια κατάσταση όπου το κύριο χαρτί της — ο εθνικιστικός λόγος και η στρατιωτική ισχύς — στράφηκε εναντίον της.

 

Ο Ιωαννίδης κήρυξε γενική επιστράτευση, η οποία όμως κατέληξε σε χάος: οι έφεδροι βρέθηκαν ανίκανοι να οργανώσουν την άμυνα, ενώ ο ελληνικός στρατός δεν ήταν προετοιμασμένος για πόλεμο με την Τουρκία, η οποία διέθετε σαφές στρατιωτικό πλεονέκτημα. Μεταγενέστερα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα της ελληνικής υπηρεσίας πληροφοριών (ΕΥΠ) καταδεικνύουν ότι οι μυστικές υπηρεσίες είχαν προειδοποιήσει αρκετά έγκαιρα για τις τουρκικές προετοιμασίες πολέμου, αλλά οι προειδοποιήσεις αυτές αγνοήθηκαν στην Αθήνα. «Η δικτατορία ενημέρωνε μόνο όσους ήταν απολύτως απαραίτητοι», επισημαίνει ο καθηγητής Ευάνθης Χατζηβασιλείου, αναλύοντας αυτά τα αρχεία.

Η χώρα βρέθηκε στο χείλος ενός πολέμου που κανείς δεν επιθυμούσε και για τον οποίο κανείς δεν ήταν έτοιμος, ενώ το κύρος της χούντας είχε πλέον καταρριφθεί ολοκληρωτικά. Στις 23 Ιουλίου 1974, μόλις οκτώ ημέρες μετά το κυπριακό πραξικόπημα, το καθεστώς των «Μαύρων Συνταγματαρχών» κατέρρευσε ουσιαστικά, συνειδητοποιώντας την πλήρη πολιτική και στρατιωτική του ανεπάρκεια.

Η εξουσία στην Αθήνα μεταβιβάστηκε σε πολιτικούς. Από το Παρίσι κλήθηκε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, μια εξέχουσα πολιτική φυσιογνωμία της προπολεμικής εποχής, ο οποίος σχημάτισε κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Ο Καραμανλής βρέθηκε αντιμέτωπος με μια πρωτόγνωρη κρίση: η στρατιωτική δομή, η οποία για περισσότερα από επτά χρόνια δεν γνώριζε κανέναν έλεγχο, εξακολουθούσε να υφίσταται και διατηρούσε στοιχεία που δεν ήταν διατεθειμένα να παραδώσουν τη σκυτάλη σε πολιτικούς τους οποίους περιφρονούσαν. Ωστόσο, η χρεοκοπία της χούντας, η αντιλαϊκότητά της και το τεράστιο κύμα λαϊκής υποστήριξης προς τον Καραμανλή εξασφάλισαν μια εντυπωσιακά ομαλή μετάβαση από τη στρατιωτική διακυβέρνηση στην πλουραλιστική δημοκρατία.

 

 

Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι ο ίδιος ο Καραμανλής, συνειδητοποιώντας την ευθραυστότητα της κατάστασης, για αρκετές εβδομάδες μετά την επιστροφή του κοιμόταν σε μια θαλαμηγό υπό την προστασία αντιτορπιλικού. Το γεγονός αυτό φανερώνει πόσο επικίνδυνη ήταν η κατάσταση ακόμη και μετά την τυπική πτώση της δικτατορίας.

 

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η πτώση της χούντας συνέβη εν μέσω μιας βαθιάς κρίσης της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Τις ίδιες ημέρες, το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ βρισκόταν στο απόγειό του, οδηγώντας στην παραίτηση του Προέδρου Νίξον, ενώ ο Υπουργός Εξωτερικών Χένρι Κίσινγκερ είχε απορροφηθεί από άλλα διεθνή ζητήματα. Ο Κίσινγκερ, ο οποίος αποκαλούσε τον Μακάριο «τον Κάστρο της Ανατολικής Μεσογείου», αντέδρασε με καθυστέρηση στην κυπριακή κρίση, ενώ η Μεγάλη Βρετανία, το δεύτερο εγγυήτριος κράτος, ουσιαστικά παρέμεινε θεατής. Αυτή η διεθνής παθητικότητα επιδείνωσε τις συνέπειες της κρίσης και επέσπευσε την πτώση της χούντας.

Η πτώση της χούντας των «Μαύρων Συνταγματαρχών» το 1974 αποτελεί ένα κλασικό παράδειγμα αυτοκαταστροφής ενός αυταρχικού καθεστώτος εξαιτίας ενός διπλωματικού και στρατιωτικού φιάσκου. Το καθεστώς, το οποίο απέτυχε να επιτύχει εσωτερική νομιμοποίηση και στηριζόταν σε μια εθνικιστική μυθολογία, καταρρίφθηκε όταν ο κεντρικός του μύθος — αυτός της στρατιωτικής ισχύος και του εθνικού μεγαλείου — διαλύθηκε από την πραγματικότητα της ήττας στην Κύπρο. Σε αντίθεση με πολλές άλλες μεταβάσεις από τον αυταρχισμό στη δημοκρατία, στην ελληνική περίπτωση καθοριστικό ρόλο δεν έπαιξε τόσο η εσωτερική δημοκρατική πίεση, όσο η διαρθρωτική ανεπάρκεια της ίδιας της δικτατορίας, η οποία εκδηλώθηκε μοιραία την ώρα της εξωτερικής κρίσης. Η κυπριακή καταστροφή του 1974 υπήρξε το σημείο χωρίς επιστροφή, μετά το οποίο η στρατιωτική διακυβέρνηση στην Ελλάδα έμοιαζε πλέον ιστορικά καταδικασμένη.

 

Πηγή:https://rd.springer.com/chapter/10.1057/9780333983614_2 

ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ !!! ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑΣ ΕΝΙΑΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ !!!

ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ !!! ΜΑΖΙ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΜΕ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟΙ, ΣΘΕΝΑΡΟΤΕΡΟΙ, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΕΜΠΛΟΥΤΙΣΜΕΝΟΙ και ειλικρινά ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ !!!

 

ΚΕΝΤΡΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ - ΚΕΠ !!!

ΔΡΑΣТΗΡΙΟТHΤΑ - ΣΥΝΕΠΕΙΑ – ΕΝΔΕΛΕΧΕΙΑ -ΠΙΣΤΗ- ΑΦΟΣΙΩΣΗ στο ΩΡΑΙΟ, το ΑΛΗΘΙΝΟ, το ΑΓΑΘΟ, το ΕΝΑΡΕΤΟ !!!

ΑΡΜΟΝΙΚΗ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ ΜΟΡΦΗΣ & ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ !!!

 

ΚΕΝΤΡΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ !!!

ΧΡΗΣΙΜΗ- ΕΠΙΚАΙΡН ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ !!!